Je moet onder een steen leven als je niet weet dat seksueel geweld momenteel in de (westerse) wereld nogal een thema is. Vandaar dat wij er ook wat mee moeten, zij het met ietwat tegenzin. Een sex- & seksinfoblogje dat zich in de discussie mengt, wordt al snel een marathon op glad ijs.

Vooropgesteld dat de huidige #MeToo- en de opgeleefde #ZegHet-campagnes goed zijn voor het maatschappelijk debat, én vooropgesteld dat elke emotie er mag zijn omdat niemand kan oordelen over de gevoelens van een ander, bestaan er gradaties in seksueel geweld.

Kopschoppen

Begrijp mij goed, AL het ervaren seksueel geweld en seksuele intimidatie is fout. Het is echter de vraag of een verkrachtingslachtoffer zich gesterkt en gezien voelt door de ervaringen van een zuster die zich na het uitgaan op straat geïntimideerd heeft gevoeld. Als grote sterke man kan ik de vooraf bedachte alternatieve wandelroutes na 02 uur ’s nachts in de vier grote steden ook niet meer op twee handen tellen. Seksueel geweld en zinloos geweld zijn in die zin als zus en broer, die in beide gevallen kunnen leiden tot littekens; hetzij op de ziel hetzij naast het oog door een kapotgeslagen bierglas of kopschopsessie.

Strafwerk

Nu we het toch over mij hebben; de wonderen én het vuil van de wereld ontvouwden zich voor mij in de jaren zeventig. Op middelbare scholen kregen wij les van progressief-georiënteerde leraren. Zo was anticonceptie, in elk geval in mijn toenmalige omgeving, een zaak voor meiden én jongens. En ook: als laatrijp etterbakkie was mijn ‘grote bloemkooooluh!’ naar mijn stillige, iets te zware klasgenote reden genoeg voor een fikse uitbrander en flink wat strafwerk. Terecht. Mijn medeopvoeders loodsten niet alleen mij, maar ook mijn toenmalige mannelijke schoolgenoten door de puberteit met groot respect voor vrouwen. Vrouwen waren Godinnen; een andere, hogere soort. Niet alleen was nee nee, maar ook hun wil wet.

Terug naar de jaren 70

Voor mij leidden deze opgepikte normen & waarden, zeker in het begin bij onbekenden, tot vrouwmijdend gedrag aangezien ik van nature niet onderdanig ben. Want hey, waar je niet mee wordt geconfronteerd, daar hoef je je ook niet aan te onderwerpen. Nu nog, waar en hoe laat dan ook, lopend over straat, wijk ik zichtbaar uit als een vrouw mij tegemoet loopt.
Deze opvoeding bleek achteraf ook nadelen te hebben, zeker in mijn gedrag naar bekende vrouwen en vriendinnen, maar dat is een heel-heel-heel ander verhaal. Feit blijft dat de vier middelbare scholen die ik als vader van dochters ken, niet zoveel (lees: geen) aandacht besteedden aan respect voor vrouwen zoals ik heb gehad.

Macht

De huidige discussie is aangezwengeld door de ellende in Hollywood. Was producent Harry Weinstein homoseksueel geweest, en Tom Cruise ook of op z’n minst openlijk biseksueel, dan was de acteur vóór 1983 (Risky Business) ook het haasje. Of konijntje.

Lees je dit vanaf de homepage? Klik ‘artikellink’ voor verder.

> artikellink
Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com